هنر نقاشی
Fa  |   En  |   Ar

مجله دیپیا

هنر نقاشی

نقاشی عمل بکار بردن رنگ دانه محلول در یک رقیق کننده و یک عامل چسپاننده یک چسب بر روی یک سطح نگهدارنده مانند کاغذ، بوم یا دیوار است. این کار توسط یک نقاش انجام می شود. این واژه بخصوص زمانی به کار می رود که این کار حرفه شخص مورد نظر باشد.

نقاشی چیست؟

قدمت نقاشی در بین انسان ها، شش برابر قدمت استفاده از زبان نوشتاری است. در قیاس با نقاشی ، طراحی، سلسله عملیات ایجاد یک سری اثر و نشانه با استفاده از فشار آوردن یا حرکت ابزاری بر روی یک سطح است. یک روش قابل اجرا برای تزئین دیوارهای یک اتاق با استفاده از نقاشی در ساختار جزئیات کار موجود است.

وقتی واژه نقاشی یا نقاشی کردن به میان می آید طبیعتاً پدیده ای در نظر ما مجسم می شود که از ترکیب رنگ ها به وجود آمده و به دست انسان ساخته شده است.

بعضی ها تصور می کنند که نقاشی یعنی تقلید طبیعت و انتظارشان از یک نقاش این است که هر آنچه می بیند به روی بوم منتقل سازد. این انتظار غلط راه را به روس #خلاقیت هنری و گسترش اندیشه بسته و او را در چارچوب تقلید و دو باره سازی و واقعیات محدود می سازد.

نقاشی یعنی به وجود آوردن پدیده ای که وجود خارجی ندارد و هنرمند با ابزارهایی که در اختیار دارد آن پدیده را از نیستی به هستی در می آورد.

دو طرز بیان در هنر نقاشی موجود است:

نقاشی تصویری

این نقاشی شامل سبک های متنوعی است. هنرمند با توجه به اشکال موجود مثل انسان، حیوان، درخت و میوه ترکیباتی می آفریند و با سلیقه ای که در رنگ آمیزی و ترکیب اشیاء به کار می برد اثری می آفریند که نمایشگر شکل های شناخته شده است.

نقاشانی که طبیعت را مدل قرار داده اند( در هر زمان و مکتبی ) با وجود وفاداری به شکل های طبیعی هرگز آنچه را که می بینند عیناً نقاشی نمی کنند بلکه طبیعت را از دیدگاه مخصوص به خود نشان می دهند و اثری به وجود می آورند که با وجود شباهت به طبیعت با آن متفاوت است.

به عبارت دیگر نقاشی، برداشت تصویری هنرمند از محیط اطراف خود می باشد و این تفاوت عمل هنرمند نقاش است با دوربین عکاسی که عیناً واقعیات را ثبت می کند.

نقاشی انتزاعی

عده ای از هنرمندان ماهر پس از یک سلسله تجربیات طولانی در زمینه نقاشی تصویری و ساده نمودن شکل های طبیعت به این نتیجه رسیدند که بدون اشاره به طبیعت یعنی فقط از ترکیب فرم و رنگ هم می توان احساسات شاعرانه و ادراک هنری را بیان نمود.

آثاری که به این شیوه آفریده شدند راه تازه ای را در بیان احساس از طریق نقاشی باز نموده و به دلیل آنکه کاملاٌ فرآورده فکر و اندیشه انسان می باشند و همانطور که می دانید، اندیشه یک عنصر مجرد است، این شیوه نقاشی را مجرد یا انتزاعی نام نهادند .

به بیان ساده تر نقاش هنرمند، جهان را می نگرد و با نیروی عقل و احساس و چشمانی کنجکاو ماهیت آن را مورد بررسی قرار می دهد و نتیجه برداشت خود را در قالب تصاویر رنگین و یا رنگ هایی در قالب فرم هایی بدون شکل تجسم می بخشد.

منظور از آموزش نقاشی کسب مهارت در تجسم اشکال یا کپی کردن آثار دیگران نیست، بلکه هدف بیدار نمودن ذوق و سلیقه ذاتی و ایجاد نیروی آفرینندگی و ابداع در هنرجو است.

در واقع نقاشی عمل بکار بردن رنگ دانه محلول در یک رقیق کننده و یک عامل چسپاننده یک چسب بر روی یک سطح نگهدارنده مانند کاغذ ، بوم یا دیوار است. این کار توسط یک نقاش انجام می شود. این واژه بخصوص زمانی به کار می رود که این کار حرفه شخص مورد نظر باشد. قدمت نقاشی در بین انسان ها، شش برابر قدمت استفاده از زبان نوشتاری است. در قیاس با نقاشی ، طراحی ، سلسله عملیات ایجاد یک سری اثر و نشانه با استفاده از فشار آوردن یا حرکت ابزاری بر روی یک سطح است.

تاریخ و پیشینه نقاشی

نقاشی از نظر بسیاری افراد، در زمره مهمترین شکل های هنر قرار دارد. تاریخ نقاشی قدیمی ترین نقاشی ها در دنیا که متعلق به حدود 32000 هزار سال قبل می باشد، در گروته شاوه فرانسه قرار دارد. این نقاشی ها که با استفاده از افرای قرمز و رنگ دانه سیاه حکاکی و رنگ شده اند، تصاویری از اسب ها ، کرگدن ها، شیرها، بوفالوها و ماموت ها را نشان می دهند.

اینها نمونه هایی از نقاشی در غار هستند که در تمام دنیا وجود دارند. امروزه ،بسیاری از آثار شناخته شده و مشهور هنری مانند مونالیزا نقاشی هستند. در حال حاضر اختلاف نظرهای جزئی در مورد کاملا هنری بودن آثاری که به روش های غیر سنتی و با روش های غیر از شیوه های کلاسیک خلق می شوند وجود دارد.

از لحاظ مفهومی هنرمندانی که از صدا ، نور ، آتش بازی ، چاپگرجوهرافشان ، پیکسل های صفحه مانیتور و حتی پاستل یا مواد دیگر استفاده می کنند، یا رنگ های آمیخته با زرده تخم مرغ را بکار می برند، یکسان هستند. در نتیجه به اغلب کارهای هنری ، نقاشی گفته می شود.

درباره رنگ باید گفت که رنگ ترکیبی از رنگدانه، حلال چسپاننده و در برخی موارد تسریع یا کند کننده ای برای خشک شدن، بهبود دهنده بافت، تثبت کننده و یا هر ماده اصلاح کننده دیگری است. قبل از آنکه رنگ بر روی بوم قرار گیرد، معمولا ابتدا آن را آغشته به نوعی زمینه یک لایه پوششی که معمولا از جنس جسو می باشد می کنند تا چسپندگی با رنگ را افزایش داده و حالت بافت سبدی بوم را برای جلوگیری از تراوش کاهش می دهد.

با اینکه انتظار می رود رنگدانه هایی که برای نقاشی بکار می روند ثابت باشند، اما برخی از نقاشان از رنگ هایی استفاده می کنند که دارای رنگدانه های فرار هستند.

تاریخچه نقاشی در ایران

تاریخ هنر نقاشی در ایران به زمان غارنشینی برمی گردد. در غارهای استان لرستان تصاویر نقاشی شده از حیوانات و تصاویر کشف شده است.

نقاشی های کشف شده در مناطق تپه سیلک و لرستان بر روی ظروف سفالی، ثابت می کند که هنرمندان این مناطق با هنر نقاشی آشنایی داشته اند.

همچنین نقاشی هایی از دوران اشکانیان، نقاشی های معدودی بر روی دیوار، که بیشتر آنها از قسمت های شمالی رودخانه فرات بدست آمده، کشف شده است. یکی از این نقاشی ها منظره یک شکار را نشان می دهد. وضعیت سوارها و حیوانات و سبک بکار رفته در این نقاشی ما را بیاد منیاتورهای ایرانی می اندازد.

در نقاشی های دوران هخامنشی، نقاشی از روی چهره بر سایر نقاشی های دیگر تقدم داشت. تناسب و زیبایی رنگ ها از این دوران، بسیار جالب توجه است. نقاشی ها بدون سایه و با همدیگر هماهنگی دارند. در بعضی از موارد، سطوح سیاه پر رنگ را محدود کرده اند.

مانی(پیامبر و نقاش ایرانی)، که در قرن سوم زندگی می کرد، یک نقاش با تجربه و ماهر بود. نقاشی های او یکی از معجزاتش بود.

نقاشی Torfan که در صحرای گال استان ترکستان در چین بدست آمد، مربوط است بسال ۸۴۰ تا ۸۶۰ بعد از میلاد. این نقاشی های دیوارنما مناظر و تصاویر ایرانی را نمایش می دهند. همچنین تصاویر شاخه های درختی در این نقاشی ها وجود دارند.

باستانی ترین نقاشی های دوران اسلامی، که بسیار کمیاب است، در نیمه نخست قرن سیزدهم به وجود آمده بودند. مینیاتورهای ایرانی (طرح های خوب و کوچک) بعد از سقوط بغداد در سال ۱۲۸۵ میلادی بوجود آمدند. از آغاز قرن چهاردهم کتاب های خطی بوسیله نقاشی از صحنه های جنگ و شکار تزئین شدند.

چین از قرن هفتم به بعد به عنوان یک مرکز هنری، مهمترین انگیزه برای هنر نقاشی در ایران بود. از آن به بعد یک رابطه بین نقاشان بودائی چینی و نقاشان ایرانی بوجود آمده است.

از لحاظ تاریخی، مهمترین تکامل در هنر ایرانی، تقبل طرح های چینی بوده است که با رنگ آمیزی که ادراک ویژه هنرمندان ایرانی است مخلوط شده بود. زیبایی و مهارت خارق العاده نقاشان ایرانی واقعاً خارج از توصیف است. در قرن اول اسلامی، هنرمندان ایرانی زینت دادن به کتاب ها را شروع کردند.

کتاب ها با سرآغاز و حاشیه های زیبا رنگ آمیزی و تزئین شده بود. این طرح ها و روش ها از یک نسل به نسل دیگر با همان روش و اصلوب منتقل می شد، که معروف است به هنر روشن سازی . هنر روشن سازی و زیبا کردن کتاب ها در زمان سلجوقیان، مغول و تیموریان پیشرفت زیادی کرد. شهرت نقاشی های دوران اسلامی شهرت خود را از مدرسه بغداد داشت.

مینیاتورهای مدرسه بغداد، کلاً سبک و روش های نقاشی های معمولی پیش از دوره اسلامی را گم کرده است. این نقاشی های اولیه و بدعت کارانه فشار هنری لازم را ندارند.

مینیاتورهای مدرسه بغداد اصلاً متناسب نیستند. تصاویر نژاد سامی را نشان می دهد؛ و رنگ روشن استفاده شده در آن نقاشی را.

هنرمندان مدرسه بغداد پس از سال ها رکود مشتاق بودند که آیین تازه ای را بوجود آورده و ابتکار کنند. نگاه های مخصوص این مدرسه، در طرح حیوانات و با تصاویر شرح دادن داستان ها است.

اگر چه مدرسه بغداد، هنر پیش از دوره اسلامی را تا حدی در نظر گرفته بود، که بسیار سطحی و بدوی بود، در همان دوره هنر مینیاتور ایرانی در تمام قلمرو اسلامی از آسیای دور تا آفریقا و اروپا پخش شده بود.

از میان کتاب های مصور به سبک بغداد می توان به کتاب کلیله و دمنه اشاره کرد. تصاویر نامتناسب و بزرگتر از حد معمول رنگ شده است؛ و فقط رنگ های معدودی در این نقاشی ها بکار رفته است.

بیشتر کتاب های خطی قرن سیزدهم، افسانه ها و داستان ها، با تصاویری از حیوانات و سبزیجات تزئین شده است. یکی از قدیمی ترین کتاب های کوچک طراحی شده ایرانی بنام مناف الحیوان در سال ۱۲۹۹ میلادی بوجود آمده است. این کتاب مشخصات حیوانات را شرح می دهد. در این کتاب تاریخ طبیعی با افسانه در هم آمیخته شده است.

موضوعات این کتاب که تصاویر بسیاری دارد، برای آشنایی با هنر نقاشی ایرانی بسیار مهم است. رنگ ها روشن تر و از روش مدرسه بغداد که روشی قدیمی بود جلوتر است.

پس از هجوم مغولان، یک مدرسه جدید در ایران به نظر میرسید. این مدرسه تحت تأثیر از هنر چینی و سبک مغول بود. این نقاشی ها همه خشک و بی حرکت و خالص و یکسان، مانند سبک چینی است.

بعد از حمله مغول به ایران، آنها تحت تأثیر از هنر ایرانی، نقاشان و هنرمندان را تشویق کردند. در میان نقاشی های هنرمندان ایرانی می توان سبک مغول هم مشاهده کرد، لطافت ها، ترکیبات آرایشی، و خطوط کوتاه خوب که می توان آنها را بشمار آورد. نقاشی های ایرانی بصورت خطی و نه ابعادی می باشد. هنرمندان در این زمینه از خود یک خلاقیت و اصالت نشان داده اند.

هنرمندان مغول دادگاه سلطنتی نه فقط به تکنیک بلکه به موضوعات ایرانی هم احترام گذاشتند. یک بخش از کارشان شرح دادن به آثار ادبی ایران مانند شاهنامه فردوسی بود. میان موضوعات مختلف بیشترین علاقه آنها به تصویریسم (کتابهای با تصاویر زیاد) بود.

بر خلاف مدارس مغول و بغداد بیشترین کارها از مدرسه هرات بجا مانده است. مؤسس این سبک نقاشی مدرسه هرات بود؛ که از نیاکان تیموریان بودند و این مدرسه را بخاطر محل تأسیس آن مدرسه هراتی نامیدند.

متخصاص هنر نقاشی بر این باورند، که نقاشی در ایران در دوران تیموری به اوج خود رسیده بود. در طول این دوره استادان برجسته ای، همچون کمال الدین بهزاد، یک متد جدید را به نقاشی ایران عرضه کرد. در این دوره (تیموریان) که از سال ۱۳۷۰ تا ۱۴۰۵ میلادی به طول انجامید؛ هنر نقاشی و کوچک سازی به بالاترین درجه کمال رسیده و بسیاری از نقاشان مشهور عمرشان را بر سر اینکار گذاشته اند.

دو کتاب با ارزش از زمان بایسغر باقی مانده است؛ یکی کتاب کلیله و دمنه و دیگری کتاب شاهنامه . هنر کوچک ایرانی در کتاب شاهنامه که در سال ۱۴۴۴ میلادی در شیراز رنگ آمیزی شده است، بخوبی مشخص است.

یکی از این طرح ها نشان دادن یک منظره زیبا از یک دادگاه ایرانی است که به سبک چینی رنگ آمیزی شده است. کاشی های سفید و آبی ایرانی همراه با فرشهای زیبای ایرانی بصورت هندسی نقش شده است. در یکی از کتاب های دستنویس خمسه نظامی گنجوی ، سیزده مینیاتور زیبا بوسیله میرک کشیده شده است.

ساختگی بودن، حساسیت، و هنر نقاشی های بغداد از طرح های کشیده شده در کتاب خمسه نظامی کاملا مشهود است. این قطعه با ارزش و فوق العاده هم اکنون در موزه بریتانیا قرار دارد. در این قسمت از معماران و مهندسان مشغول ساختمان سازی هستند. این نقاشی در سال ۱۴۹۴ میلادی در هرات نقاشی شده است.

بهزاد، بهترین استاد سبک مدرسه هراتی، این هنر را بسیار بسط داد. او سبک را اختراع کرد که قبل از او هرگز استفاده نشده بود.

یکی از برجسته ترین کارها کتاب شاهنامه فردوسی است که در کتابخانه گلستان ایران قرار دارد. این شاهنامه در زمان سلطان بایسغر که یکی از شاهزادگان تیموری بود؛ به سبک مدرسه هراتی نقاشی شده است. نقاشی های این کتاب از نگاه رنگ آمیزی و تناسب ترکیب دهنده تصاویر، در بالاترین حد زیبایی و استحکام قرار دارد.

در دوران صفویه مرکزیت هنر به شهر تبریز آمد. و برخی از هنرمندان هم در شهر قزوین ماندگار شدند. اما اصل سبک نقاشی صفویه در شهر اصفهان بوجود آمد.

مینیاتورهای ایرانی، در دوره صفویه در شهر اصفهان، از سبک چینی جدا شده و قدم در راهی جدید نهاد. این نقاشان بعدها به سبک طبیعی متمایل شدند. رضا عباسی مؤسس سبک مدرسه نقاشی صفوی بود. در نقاشی های دوران صفوی دگرگونی بسیار عالی در نقاشی ایرانی رخ داد. طرح های این دوره یکی از بهترین و زیبا ترین و با سلیقه ترین طرح های نقاشان ایرانی است که نشان دهنده ذوق نقاشان ایرانی است.

مینیاتورهای خلق شده در این دوره(مدرسه صفوی)، هیچکدام منحصراً با هدف مزین کردن کتاب ها کشیده نشده اند. سبک صفوی بسیار بهتر و ملایم تر از سبک مدرسه تیموریان (هراتی) و مخصوصاً سبک مغولی است.

در نقاشی نقاشان دوران صفوی آشکار شدن تخصص آنها در این رشته بوضوح مشخص است. بهترین معرف از این دوره نقاشی های هستند که در عمارت چهل ستون و عالی قاپو کشیده شده است.

در نقاشی های صفوی، موضوع اصلی شکوه و زیبایی این دوره است. موضوعات نقاشی ها بیشتر حول محور بارگاه سلاطین، اشراف زادگان، کاخ های زیبا، مناظر زیبا و صحنه هایی از جنگ ها است.

در این نقاشی ها انسان ها با لباس های پرخرج نخ کشی، صورت هایی زیبا و مجسمه های ظریف رنگین به طور پر هیجان روشن به تصویر کشیده شده است. هنر نقاشی در طول دوران صفوی هم زیاد و هم دارای کیفیت بهتر شد. در این نقاشی ها آزادی بیشتر و مهارت و دقت بیشتر مشهود است.

هنرمندان بیشتر به اصول کلی پرداخته و از جزئیات غیر ضروری اجتناب، که در شیوه هراتی و تبریزی بکار رفته بود، خودداری کردند. صافی خطوط، بیان زود احساسات و متراکم شدن موضوعات از مشخصات سبک نقاشی صفوی است. از آنجاییکه در اواخر دوران صفوی، از لحاظ جنبه فکری اختلافات جزئی در رنگ آمیزی بوجود آورد، می توان به ظهور سبک اروپایی در این نقاشی ها پی برد.

نقاشی های دوران قاجاریه (قرن شانزدهم میلادی) یک ترکیبی از سبک هنرهای اروپایی کلاسیک و سبک و تکنیک مینیاتورهای دوران صوفی است. در این دوران محمد غفاری (کمال الملک) سبک کلاسیک اروپایی را در ایران رواج داد.

در این دوران سبکی از نقاشی بوجود آمد که بنام قهوه خانه شناخته شد. این نوع نقاشی یک پدیده جدید در تاریخ هنر ایرانی است. سبک قهوه خانه عامه پسند و مذهبی است. موضوعات این سبک بیشتر تصاویر پیامبران و امامان، شعائر مذهبی، جنگ ها و نام آوران ملی بودند. قهوه خانه ها رفته رفته جای خود را در بین مردم معمولی باز نمودند.

در این مکان داستان سرایان و نقالان، داستان های حماسی و مذهبی را برای مردم بازگو می کردند. هنرمندان همان داستان ها را بر روی دیوارهای این قهوه خانه ها نقاشی کرده بودند. قبلا در گذشته که پادشاهان و اشراف زادگان نقاشان را پشتیبانی می کردند؛ اما اینبار هنرمندان به درخواست مردم عادی آن مناظر را بر روی دیوارها می کشیدند و به این کار علاقمند بودند.

در بیشتر این قهوه خانه ها این مناظر که بیشتر به درخواست عمومی بود رنگ آمیزی شده بود. زیباترین مثال ها در موزه اصلی تهران و همینطور در بعضی از موزه های خصوصی داخل و خارج از کشور نگهداری می شود. نقاشی های ایرانی، یک نوع ملاحت را که بی شباهت به هر چیز دیگر است به تماشاگر عرضه می کند.

آنها یک ارتباط بیکران با داستان های حماسی نگه داشته اند. نقاشی ایرانی، بعنوان یکی از بزرگترین سبک های نقاشی در آسیا مطرح است. آسمان های روشن (آبی)، زیبایی شگفت انگیز شکوفه ها و در میان آنها انسان هایی که دوست می دارند و انسان هایی که تنفر دارند، خوشگذران و افسرده، به موضوعات مختلف نقاشان ایرانی شکل می دهند.

ایران به دنیا یک هنر مخصوص را عرضه کرده است که در نوع خودش بی مانند است.

آموزش هنر نقاشی

هفت گام برای یک نقاشی موفق

در این مطلب هفت مرحله برای کشیدن نقاشی بیان می شود. اگر این مراحل را بدون کم و کاست و با رعایت توالی انجام دهید، می توانیم به شما اطمینان دهیم که از نقاشی های خود راضی خواهید بود. فراموش نکنید که تا از نتیجه یک مرحله رضایت کامل نداشتید به مرحله بعد نروید.

این مراحل به خصوص در نقاشی رنگ روغن و اکرلیک بسیار کاربردی هستند. هر فرد می تواند خلاق باشد. بعضی افراد بیشتر از دیگران خلاقیت هایشان را بروز می دهند. برخی زود دلسرد می شوند و خیلی سریع به این باور می رسند که نمی توانند کار هنری انجام دهند و خلاقیت را غیر ممکن می دانند. اما واقعیت این است که هر کسی که نبض او می زند و نام خود را امضا می کند، می تواند نقاشی کند.

مرحله اول: سوژه را مطالعه کنید

به سوژه نگاه کنید و آن را بررسی کنید. اسم اشیا را فراموش کنید. به شکل، رنگ، طراحی و ارزش آنها توجه کنید. مرتب با چشم نیمه باز و جمع شده به سوژه نگاه کنید. نگاه کردن به این شکل جزییات را حذف می کند و رنگ ها را کاهش می دهد و از اثر آنها می کاهد. باید بتوانید شکل های بزرگ و حرکت در تصویر را ببینید. شکل و فرم سوژه را در دو بعد ببینید. در این مرحله عجله نکنید. سه چهارم نقاشی در این مرحله انجام می شود.

مرحله دوم: بوم را آماده کنید

زیرسازی نقاشی، حالت ناهموار بوم را از بین می برد و امکان نقاشی بدون نگرانی از پرکردن فضای سفید بوم را فراهم می کند. با استفاده از یک قلم بزرگ بوم را با قهوه ای سوخته (Burnt Sienna) رنگ آمیزی کنید.

انتخاب این رنگ به این دلیل است که با بیشتر رنگ ها هم خوانی دارد و یک رنگ گرم است. اگر در زمینه از سبز و آبی و آبی قهوه ای (blue sienna) استفاده کنید. یک تنالیته قرمز در زمینه ایجاد خواهید کرد. به راحتی با قلم مو کار کنید و نگران مخلوط شدن یکنواختی کار نباشید.

هیچ گونه تصویری نکشید و فقط یک زمینه رنگی ایجاد کنید. لذت ببرید و خود را گرم کنید و ژست نقاشی کردن بگیرید. لایه رنگ نه باید آنقدر ضخیم باشد که زمینه را تیره کند و نه آنقدر نازک که از بوم شره کند. تمام بوم را یکدست رنگ کنید و کار را متوقف کنید.

مرحله سوم: شکل های بزرگ را مشخص کنید

به سوژه نگاه کنید و شکل های بزرگ را تعیین کنید. با استفاده از قهوه ای سوخته به صورت تقریبی این شکل ها را روی بوم بیاورید. سعی کنید سوژه را به ۵ یا ۶ شکل قسمت کنید و وارد جزییات نشوید. در این مرحله هدف ترکیب بندی نقاشی روی بوم است.

کل بوم باید شبیه قطعات پازل به نظر برسد. زمانی که این کار را انجام می دهید بوم هنوز خیس است، با استفاده از پارچه از قسمت هایی که رنگ کمتری دارند رنگ بکشید. برای تشخیص قسمت های روشن تر با چشم نیمه باز سوژه را نگاه کنید. اگر رنگ خشک شده باشد نگران نباشید بعدا هم می توانید روی این نواحی روشن تر کار کنید.

مرحله چهارم: تنالیته را دقیق بررسی کنید

با چشم نیمه باز به نحوی سوژه را نگاه کنید که رنگ نبینید. تنالیته ارتباطی به رنگ ندارد و به روشنی ها و تیرگی ها مربوط است. با تیره ترین تیره شروع کنید و به صورت حدودی آن را رنگ کنید. حدود ۵۵ تنالیته از تیره ترین به روشن ترین را کار کنید.

در این مرحله می توانید به مواردی اشاره کنید ولی مطلقا به جزییات وارد نشوید. کمی بنفش تیره را برای تیره کردن قهوه ای مایل به زرد تیره استفاده کنید. اگر تنالیته داشته باشید نقاشی خوبی خواهید داشت. مهم نیست تنالیته هر چیز چقدر است، مهم این است که با تنالیته کناری خود هماهنگ باشد.

مرحله پنجم: رنگ ها را اعمال کنید

رنگ را نازک بگیرید همه قهوه ای سوخته را نپوشانید و بگذارید مقداری از آن نمایان بماند. رنگ ها را تخمین بزنید و همان گونه که آنها را می بینید، بکشید. از رنگ سفید با صرفه جویی استفاده کنید.

از تیره ترین رنگ شروع کنید و به روشن ترین برسید. هر رنگی که استفاده می کنید می بایست دارای تنالیته مشابه رنگ زیرین باشد،در غیر اینصورت نقاشی شما فرو می ریزد.

رنگ هایی که دوست ندارید، استفاده نکنید. از آنهایی استفاده کنید که به شما حس شاعرانه می دهند و البته به وابستگی رنگ های کنار هم نیز توجه کنید. آنچه اهمیت دارد ایجاد ارتباط بین رنگ ها است نه ایجاد رنگ های واقعی.

حداکثر تنالیته را به همه نواحی مورد مطالعه در مرحله چهارم اختصاص دهید. شاید اعمال لایه نازک رنگ از هیجان تنالیته بکاهد، ولی نگران نباشید این اتفاق در نقاشی طبیعی است.

مرحله ششم: رنگ و تنالیته را تنظیم کنید

اگر فکر می کنید تیره ترین تیره را از دست داده اید دوباره روی آن کار کنید. پس از آن به روشنی ها توجه کنید. اگر به اندازه کافی آنها را روشن نکشیده اید، از رنگ های سبک تر و روشن تر برای روشن کردن کار خود استفاده کنید.

رنگ ها را طوری تنظیم کنید که گویی گروه هم سرایی را کنار هم قرار می دهید. وارد جزییات نشوید و تنها به برخی موارد روی بوم اشاره ای داشته باشید. روی یک نقطه تمرکز نکنید و روی سطح بوم بچرخید و همه آن را کار کنید.

اجازه بدهید رنگ فقط رنگ باشد. نخواهید که درخت یا گل بسازید. رنگ زیبایی خود را دارد.

مرحله هفتم: نقاشی را به پایان برسانید

نقاشی را تمام نکنید. ولی یک نقطه مناسب برای پایان پیدا کنید. از ثابت کردن اشیا بپرهیزید و در برابر وسوسه این کار مقاومت کنید. کمی به خود سخت بگیرید. حال وقت آن رسیده که با استفاده از لایه ضخیم تری رنگ کمی به سایه روشن ها بپردازید. این کار را بدون پخش کردن رنگ انجام دهید. تنها کاری که انجام می دهید این باشد که رنگ مناسب را در جای مناسب از بوم قرار می دهید. حالا کمی عقب بروید و ببینید رنگ ها چطور نقاشی شما را ساخته اند.

ابزار نقاشی

  • قلم موی نقاشی
  • کاردک
  • پالت (از جنس چوب یا پلاستیک که در هنگام نقاشی رنگ را روی آن قرار داده و استفاده می کنند)
  • اسفنج
  • گیره
  • سه پایه
  • رنگ
  • قوطی اسپری رنگ
  • اسپری رنگی دارای هوای فشرده

حلال های رنگ

حلال ماده ای است که رنگدانه در آن حل یا قرار داده می شود. تقریباً تمامی حلال های طراحی در نقاشی نیز قابل استفاده هستند.

برخی از آنها عبارتند از :

  • رنگ روغن ، شامل رنگ های جدید قابل اختلاط با آب
  • رنگ اکریلیک
  • سایه روشن
  • رنگ انگشتی
  • مرکب
  • پاستل ، شامل پاستل خشک ، پاستل روغنی و موادهای پاستل
  • تمپرا (رنگ های آمیخته تا زرده تخم مرغ)
  • رنگ مومی
  • آبرنگ

0

نظر کاربران